Όσο κι αν φαίνεται απλή αυτή η περιπέτεια της παιδικής διαφυγής και σωτηρίας του Χριστού, δεν έμεινε το ίδιο απλή στη φαντασία του λαού που οδηγημένος από γενικότερη εμπειρία αλλά και ακούγοντας ποικίλες αφηγήσεις απόκρυφων ''ευαγγελιστών'', συμπλήρωσε τους υπαινιγμούς του Ματθαίου με παραδόσεις για θαύματα και κυνηγητά που τελέστηκαν από τη νυχτερινή έξοδο των φυγάδων ως την πρόχειρη εγκατάσταση στην Αίγυπτο και τον γυρισμό τους.
Εκτός από την κεντρική σκηνή της ανήσυχης Μητέρας με το Παιδί πάνω στο γαϊδουράκι (ή πουλάρι) με τα ρούχα του και με τον Ιωσήφ να προηγείται ή ν' ακολουθεί με τη ράβδο του φορτωμένος τα λιγοστά εφόδια της προσφυγιάς ξεχωρίζουμε στην ίδια εικόνα: Αγγελούδια στον αέρα ή άγγελο μπροστά που δείχνουν τον δρόμο, στη θέση του οδηγού έναν άγνωστο νεαρό που κατά την παράδοση έτυχε να είναι ο μελλοντικός μετανοημένος Ληστής του Σταυρού. Επιχείρησε, λέει, να κλέψει τους πρόσφυγες, αλλά κατάλαβε τη θεϊκότητά τους και έγινε φίλος και οδηγός τους ως ένα σημείο του δρόμου. Άγρια ζώα της ερήμου που ήταν έτοιμα να τους επιτεθούν μέσα στη νύχτα, τους συντροφεύουν φιλικά. Μια χουρμαδιά είχε χαμηλώσει, για να φάνε οι πεινασμένοι στρατοκόποι από τον καρπό της.
Η ζωή του Χριστού με τις λαϊκές περιγραφές της έχει μείνει, από τη γέννηση ως τον θάνατο, ένας αιώνιος συμβολισμός των οποιωνδήποτε πιθανοτήτων σε άτομα και λαούς.
Η ''φυγή εις Αίγυπτον'' μπορεί να θεωρηθεί αιώνιο σύμβολο του εκάστοτε κυνηγητού των ειρηνικών ανθρώπων από τις δυνάμεις της βίας με το απάνθρωπο νυχτερινό ξεσήκωμα του φόβου και της προσφυγιάς, με τις ταλαιπωρίες της μετατόπισης, το κρύο, τη δίψα, τη στέρηση, την διαρπαγή και την προσωπική εκμηδένιση.
Από το βιβλίο ''Χριστουγεννιάτικα και των Γιορτών''' του Δ. Λουκάτου
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου